بررسی طرح جامع ملی در ایران از دو منظر قابل توجه است
1- آنچه که در طرح ترسیم شده است
2- اجرا ترسیمات در محیط اجتماعی
در برنامه گفتگوی خبری شبکه دوم سیما سردار دکتر احمدی مقدم ترسیمات طرح را بیان کرد اگر چه فلسفه سخنان ایشان نیز می تواند قابل نقد باشد اما کلیات دیدگاه ایشان در ترسیم چارچوب طرح قابل دفاع می نمود. چرا که هیچ کس بر خورد با مفاسد اجتماعی را مطرود نمی داند و مظاهر فساد که ایشان نام بردند مورد وثوق جامعه است.
اما نگرانی انجا شکل می گیرد که که تشخیص این مظاهر که امری کیفی است بر عهده کسانی قرار گیرد که از دانش کافی برخوردار نباشند. همچنین در پی مشاهده تحرکات انجام گرفته در سطح جامعه ( بیش از 5 میدان بزرگ شهر به مدت هر کدام یک ساعت) چیزی جز برخورد با دختران رهگذر در خیابان ندیدم و صرفا این دیدگاه بوجود آمد که تشخیص مظاهر فساد توسط مامورین ساده نیست همچنین آموزشهای لازم بطور اصولی و صحیح داده نشده است.
اما فلسفه پشت این طرح که به نظر بیشتر جنبه برخورد با بد حجابی است دارای ابعاد گوناگونی است.
اول امنیت که بیشتر یک احساس است در بنده به عنوان یک شهروند مرد بوجود نیامد بلکه تداعی کننده روزهای حکومت نظامی بود پس بعید است که امنیت در ذهن بسیاری از افراد افزایش یافته باشد.
دوما اجتماع که نیاز مند توجه بیشتری است در یک اجتماع حقوق طبیعی برای همه مردم تعریف می گردد و هرچه این حقوق بیشتر ظایع شود احساس نارضایتی افزایش می یابد. حق طبیعی ارایش ظاهری به انسان داده شده است چرا باید این حق به گونه ای تضیع گردد که تبدیل به مطالبه گسترده و پنهانی در لایه های مختلف اجتماعی شود
سوما اقتصاد که بعید به نظر می رسد با یکسان سازی پوشش که منجر به ازبین رفتن تنوع به عنوان ابزار رقابتی باعث رشد صنعت نساجی و پوشاک ما گردد.
در نتیجه این طرح چه به لحاظ فلسفی (مغایرت با حق طبیعی) چه به لحاظ اقتصادی (فقی نگه داشتن تولید کتتدگان) و چه از نظر امنیتی (حضور نگران کننده بیش از حد نیروی انتظامی و نداشتن معیار صحیح تصمیم گیری) قابلیت انجام ندارد.
البته نگران نباشید چون تابستان در راه است برخورد فصلی است.
