ديشب كنسرت شهرام ناظري بود و ما هم پس از تهيه بليط با هزار زحمت ساعت 7 شب راه افتاديم. خوشبختانه بدون دردسر جاي پارك گير آورديم و با انكي پياده روي به درب ورودي مجموعه ورزشي انقلاب رسيديم. آنجا نيز با نظو نسبتا مناسبي ميني بوس حاضر بود و مراجعين را تا محل اصلي كنسرت هدايت مي نمود. در درون محوطه اصلي نيز با نسب تابلوهاي راهنما و شماره ثبت شده روي بليط ميشد راه را پيدا نمود. بعد از ورود به سالن كنسرت كه البته روباز بود راهنماها به سمت صندلي شما را راهنمايي مي كردند اما مشكل دقيقا از همين جا شروع مي شد چرا كه روي صندلي ها 3 نوع شماره وجود داشت و معلوم نبود كه كدام شماره با بليط همخواني دارد. اين موضوع باعث سرگرداني عده زيادي شده بود و نهايتا هم منجر به اختلاف و درگيري با توجه به زمان اعلام شده برنامه حدودا 1 ساعت ديرتر آغاز شد بعد از آن تازه فهميديم كه سيستم پخش دچار مشكلاتي است برنامه پخش تصاوير گروه بر روي مانيتور بزرگ تعبيه شده نيز اصلا كيفيت لازم را نداشت در نتيجه نه تصوير و نه صدا مطلوب نبود. بغر از اين مسائل رفت وآمد زياد مسئولان برگزاري و مستمعين باعث برهم خوردن آرامش ديگران ميشد. جالب توجه كه عده اي هم براي برگزاري پيكنيك خود محل مناسي را يافته و با تشكيلات كامل در محل حاضر بودند و هر از چند گاهي صداي خش خش وسايلشان گوش را آزار مي داد. تماشاچي هاي غير حرفه اي هم به اين جمع اضافه نماييد. وسط كنسرت و هنرنمايي آقاي ناظري يك دفعه صداي سوت و كف حضار بلند شد كه البته عده كمي هم نبودند در حالي كه اگر به تالار وحوت رفته باشيد خبري از كف زدي در وسط اجرا نيست چرا، چون تماشگر حرفه اي فقط به سالن وحدت مي رود. خلاصه كلام بعد از مدتها حسابي به دلمان صابون زده بوديم كه يك كار هنري مي بينيم و لذت خواهيم برد اما مگر شد. در نهايت علي رغم ميل باطني براي جلوگيري از اعصاب خوردي بيشتر مجبور شدم محل را ترك كنم.
همان دم بود كه به فكر افتادم بغد از گذشت اين همه مدت از فرهنگ سازي و گسترش آن در مجامع علمي و كاري و هنري در باب رضايت مشتري هنوز اين مسئله يك موضوع كاملا فانزي تلقي مي شود. و هنوز هم ارزش مديريت درك نشده است. برنامه ديشب را با اندكي برنامه ريزي مي شد مطلوبتر برگزار كرد. راستي بازار پارتي بازي هم داغ بود.
