وقت طلاست، در ايران اين جمله هيچ معنايي ندارد نه براي دولت مردان، نه براي آحاد مردم و نه براي من و تو، به راحتي وقت خود را خرج امور بيهوده مي نماييم.
مثلا پيرامون هر موضوعي اظهار نظر مي نماييم. امروزه بحث فوتبال گرم كننده هر محفلي است. هر كس از زاويه ديد خود به رويداد بزرگ جام جهاني نگريسته و عملكرد تيم ملي را نقد و بررسي مي كند. چنان سخن مي پراكند كه انگار دوره حرفه اي مربيگري را تحت نظر فابيو كاپلو ديده. در زمان ديگر در باب انرژي هسته اي سخن مي راند و سياستهاي دولت را به چالش مي كشد يا از روند اين علم در دنيا اطلاع رساني مي كند. طبيعي است در چنين مواردي نيز منبع خبري كاملا موثق اما نامرئي است كه گويي سالها پيرامون آن تحقيق و تفحص نمودخ و به نتايج جالبي هم رسيده است. اگرچه تا كنون پيرامون علت عقب افتادگي كشور نسبت به مناطق توسعه يافته تحقيقي صورت نگرفته است اما يكي از علل آن همين پراكنده گويي هاي ملت در تمام سطوح جامعه است. چرا كه؛
جامعه به مثابه يك سازمان داراي دوره عمر خاصي است. ابتدا آفريده مي شود، رشد كرده و به بلوغ مي رسد و سپس تنزل مي يابد آنچه ايران در اين مقطع به آن گرفتار آمده وضعيت افول است حال به هر دليلي. براي رهايي از اين وضعيت، راه نجات توليد خلاقيت و اجراي نوآوري در زمينه هاي مختلف است. آيا اساسا بدون دو عامل مهم تخصص و تجربه خلق نوآوري موثر امكان پذير است؟!!! و تخصص مگر به دنبال تمركز حاصل نمي شود. پس نتيجه مي گيريم كه از هر دري سخن گفتن و فكر و ذهن را به صورت پراكنده مشغول نگه داشتن از توسعه عادت تمركز و در نهايت ايجاد تخصص جلو گيري مي نمايد كه در نهايت منجر به توليد چرخه ناقص نوآوري و افول هر چه بيشتر كشور مي گردد.
راه حل: توسعه فرهنگ تمركز بر كار تخصصي. در پستهاي بعدي در اين مورد بيشتر توضيح داده خواهد شد.
