امروزه دانش و نوآوری نقش بی بدیلی در توسعه و پیشرفت کشور ها بر عهده دارد. برای بهره گیری هرچه بیشتر از توانمندیهای درون کشور سیاستگذاران روی به طراحی نظام ملی نوآوری آورده و بر اساس این برنامه ریزی سعی دارند تا بسط و گسترش دانش را در بخشهای مختلف صنعتی و خدماتی نهادینه نمایند. اگرچه تعاریف مختلفی از نظامهای ملی و نوآوری در بخشهای آکادمیک صورت گرفته اما بطور خلاصه می توان آنرا یکپارچه سازی کلیه نهادهای تولید کننده دانش در راستای توسعه اقتصادی دانش محور دانست. به عبارت دیگر هماهنگی بخشهای مختلف اقتصادی به منظور تولید نوآوری و بکار بردن آن در بخشهای اجرایی کشور را می توان هدف اصلی این نظام برشمرد.
اما سیاستگذاران در اجرا با ماهیت جدیدی از نوآوری روبرو شدند. نوآوری فعالیتی هزینه بر بوده و اجرای آن تا حد بسیار زیادی مستلزم ایجاد تغییراتی در فرآیندهای کسب و کار می باشد که این مهم معمولا با مقاومتهای اجتماعی همراه است. از طرف دیگر موفقیت نوآوری که در عرضه محصول جدید در بازار حلول می نماید خود در هاله ای از ابهام است و اصولا ریسک بالایی را همراه دارد. از اینرو با توجه به ماهیت نوآوری، شرکتهای بزرگ تمایل چندانی برای درگیر شدن در پروژه های تحقیق و توسعه از خود نشان نمی دادند و در مواقعی که روند بازار آنها را به این امر مجبور می نمود به دلیل چالشهای بیشمار درون سازمانی موفقیت بسیار مشکل حاصل می شد. بهمین جهت 40 درصد از شرکتهای بزرگ در سال 1975 امروزه دیگر وجود خارجی ندارند و در دنیای کسب و کار فعالیت نمی کنند. بخش اجرایی چاره را در برون سپاری فعالیتها دید تا ضمن درآمد زایی بیشتر در عین تخصصی نمودن فعالیتها زمینه را برای امکان توسعه نوآوری در درون شرکتها فراهم آورد. تحقیقات نیز نشان می دهد که شرکتهای کوچک و متوسط در زمینه توسعه نوآوری موفق تر و پویاتر عمل نموده اند. بهمین جهت شرکتهای کوچک و متوسط نقش بسیار مهمی را در نظامهای ملی و نوآوری بر عهده دارند.
با نگاهی به ساختار صنعتی ایران می توان شاهد توسعه کمی و متمرکز شرکتهای کوچک و متوسط بود. تعدادی از این شرکتها بطور طبیعی به صورت خوشه های توسعه نیافته فعالیت می کنند. از آنجائیکه 97 درصد ساختار صنعتی کشور را این شرکتها تشکیل می دهند باید توجه ویژه ای به این شرکتها معطوف داشت و نقش مهمی را برای انها در توسعه اقتصادی در نظر گرفت. به علاوه نوآوری به عنوان یکی از اساسی ترین منابع مورد نیاز برای توسعه کشور مطرح می باشد لذا باید توجه ویژه ای به طراحی نظام هماهنگ ملی توسعه نوآوری معطوف داشت. با توجه به موفق بودن صنایع کوچک و متوسط در تحقیق و توسعه و تبدیل نتایج آن به دانش فنی این مجموعه شرکتها را می توان به عنوان هسته اصلی اقتصاد دانش محور به حساب آورد.
